Şüphesiz her anne baba daha çocuğu dünyaya gelmeden onun için; sağlıklı fiziksel koşulları nasıl sağlayacağını düşündüğü kadar, onu sağlam kişilik ve karaktere sahip bir birey olarak nasıl yetiştireceğini de düşünür. Çocuğun dünyaya geldikten sonra karşılaştığı ilk kimseler anne babaları, dünyadaki ilk bulunduğu ortam ise aile ortamıdır. bu yüzden; kişiliğin ilk altı yılda şekillendiğini göz önünde bulundurursak, çocuğa kişilik ve karakter kazandırmadaki en önemli rolün "aileye" ait olduğu açıktır. Her anne baba çocuğunun; sorumluluklarını yerine getiren, bahanelere sığınmadan duygu, davranış ve düşüncelerinin sorumluluğunu alabilen, yaşamda başarılı bir birey olmasını ister. Çünkü bunlar çocuğa arkadaş ortamında güven, saygınlık kazandıracağı gibi okul ve ev yaşamında da hem çocuğun kendisi için hem de ebeveynleri için büyük kolaylık sağlayacaktır. özellikle çocuk okula başladığı zaman sorumluluk duygusunu kazanıp kazanmamış olması daha da önemli bir hale gelir. okul öncesi dönemde, çocuk kendine ait konularda otonom kılınmış (kendi başına yatağında yatmak, oyuncaklarını toplamak, kendi kendine yemeğini yemek gibi) ve ona bazı sorumluluklar verilmişse (birlikte sofrayı hazırlamak, birlikte alışveriş yapmak gibi) okul döneminde de "ödevini tahtadan defterine geçirecek ve evde tek başına yapabilecektir. "Sorumluluk ve disiplin kazanımında ailelerin tutumları çok önemli bir role sahiptir. Aşırı koruyucu yada aşırı serbest tutumlar; çocukların sorumluluk, disiplin, kendine güven kazanımlarını engeller.

•      Çocuğunuza bazı sorumluluklar vererek beceri kazanmasını ve kendini yararlı hissetmesini sağlayabilirsiniz.
•      Herkesin yerine getirmesi gereken sorumlulukları vardır. Bunlar hakkında sohbet edebilir, yapılmadığı zaman ortaya çıkabilecek sonuçları tartışabilirsiniz.
•      Çocuğunuzun yapabileceği işleri, onunda fikrini alarak birlikte belirleyebilirsiniz.
•      Belirlediğiniz işleri başlangıçta birlikte yaparak ve anlatarak ona öğretebilirsiniz. Tek başına yapmaya başladığı zamanlarda da onu fazla eleştirmeyin ve müdahale etmeyin.
•      Çocuğunuzun yaptığı işleri abartıya kaçmadan övün ve takdir edin takdir edildiğini ve onaylandığını hissetmek, çocuğunuzu aldığı sorumlulukları gerçekleştirmek konusunda daha da isteklendirecektir.
•      Yapması gereken işi yapmayı unuttuğunda kızıp bağırmak yerine "Ne yapman gerekiyordu?" ya da "Bugün ne yapmayı unuttun?" diye sorabilirsiniz. Küçük ipuçlarıyla yapmayı unuttuğu şeyi hatırlatabilirsiniz.
•      Çocuğunuz aldığı sorumluluğu yerine getirmediği zaman siz yaparak ona yarar sağladığınızı düşünmeyin. Yerine getirmediği sorumluluğun sonuçlarına katlanmayı da zamanla öğrenmesine fırsat verin.
•      Yaptığınız işlerde onun da yardımını isteyin, işin yapabileceği kısmını ona verin. Örneğin kek yapıyorsanız malzemeleri koyması, karıştırması için yardım isteyebilirsiniz. Yeni şeyler öğrenmesi ve deneyim kazanmasına fırsat verin.
                                   
•      Bunları yaparken mümkün olduğunca "inatlaşmaktan" kaçının! Evdeki yaşam kurallarını hatta ev ödevlerini mücadele alanı haline getirirseniz sırf mücadeleyi kazanmak için aksi yönde davranmaya devam edebilir. Böyle durumlarda onunla inatlaşmayın, tavrınızı net olarak ortaya koyarak anlaşma yapmak gerektiğini vurgulayın.